Pszenica ozima może znacząco zwiększyć dochody gospodarstwa, ale wiąże się też z wieloma wyzwaniami. Wiedza o tym, kiedy siać tę roślinę i jak głęboko należy ją zasiać, jest tylko jednym z tych wyzwań.

Daty sadzenia powinny opierać się na klimacie regionu i długości sezonu wegetacyjnego. W północnej części kraju pszenicy ozimej – w Teksasie, Oklahomie, Kansas i Nebrasce – oznacza to sadzenie między 1 września a połową października. Tak wczesne sadzenie zwiększa szanse na to, że pszenica będzie miała odpowiednie liście i korzenie, aby wytrzymać trudne zimowe warunki pogodowe.

Jeśli planujesz wykorzystać pszenicę do wypasu jesienią, rozważ zasianie jej jeszcze wcześniej. Celem jest uzyskanie pszenicy w fazie wzrostu Feekes 5 przed nadejściem chłodów, co pomaga zmniejszyć ryzyko zakażenia wirusem żółtej karłowatości jęczmienia. Jeśli zamierzasz wykorzystać pole do wypasu, rozważ zaprawianie nasion insektycydami, aby zapobiec mszycom, które mogą rozprzestrzeniać chorobę.

Płytka głębokość siewu jest ważna, szczególnie na polach z twardą skorupą lub innymi przeszkodami utrudniającymi kiełkowanie. Płytka warstwa siewna pomoże również uniknąć uszkodzenia lub zakopania nasion podczas ulewnych deszczy i uprawy, co może opóźnić wschody.

Poziom wilgotności gleby w momencie siewu ma również kluczowe znaczenie dla powodzenia uprawy pszenicy. Jeśli gleba jest sucha, zbyt wczesne zasianie pszenicy może skutkować wrzecionowatym, słabym łanem, który ma mniejsze szanse na przetrwanie trudnych warunków zimowych. I odwrotnie, zbyt późne sadzenie nie zapewni nasionom temperatury i wilgoci potrzebnych do osiągnięcia etapów kiełkowania i wernalizacji przed wejściem w stan spoczynku.